РӮЗИ ПРЕЗИДЕНТИ ҶУМҲУРИИ ТОҶИКИСТОН “РАМЗИ ВАҲДАТ ВА ДАВЛАТДОРИИ МИЛЛИИ ТОҶИКОН”

147 15.11.2025

Ҳамасола 16-уми ноябр мардуми Тоҷикистон Рӯзи Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистонро бо ифтихор ва эҳтироми бузург ҷашн мегиранд. Ин сана яке аз рӯзҳои муҳими таърихӣ дар тақвими давлатӣ ва сиёсӣ ба ҳисоб меравад. Рӯзи Президент на танҳо ҷашни низоми идоракунии Президентӣ, балки рамзи ваҳдат, сулҳ, якдилӣ ва пойдории давлатдории миллии тоҷикон аст. Баргузории ин рӯз бо Қонуни Ҷумҳурии Тоҷикистон аз соли 2016 расман ба ҷадвали ҷашнҳои давлатӣ ворид карда шуд. Вале решаи маънавии он ба солҳои аввали соҳибистиқлолии кишвар бармегардад, замоне ки Тоҷикистон роҳи душвори таърихи навини худро оғоз намуд.
Пас аз пошхурии Иттиҳоди Шӯравӣ, Ҷумҳурии Тоҷикистон 9-уми сентябри соли 1991 Истиқлолияти давлатии худро эълон намуд. Ин рӯйдод орзуи ҳазорсолаи халқи тоҷикро амалӣ кард. Аммо, ба ҷойи сулҳ ва суботи интизоршуда, кишвар ба давраи бисёр душвор дучор шуд. Солҳои 1991–1992 барои тоҷикон пур аз буҳрон буданд. Дар мамлакат нооромиҳои сиёсӣ, низоъҳои дохилӣ ва ҷанги шаҳрвандӣ сар заданд. Қисмҳои гуногуни ҷомеа байни худ ихтилоф доштанд, мардум ба гурӯҳҳо тақсим шуданд. Дар натиҷа садҳо деҳа вайрон, ҳазорҳо оила бесарпаноҳ ва ҳазорҳо одам қурбон гардиданд. Давлати ҷавон дар остонаи нобудшавӣ қарор дошт.
Дар он айём иқтисодиёт аз кор монда буд, роҳҳо баста, таъминот қатъ ва мардум дар ҳолати тарсу ноумедӣ зиндагӣ мекарданд. Миллат ба раҳбари одил, боирода ва ватандӯст ниёз дошт, ки тавонад Тоҷикистонро аз ин гирдоб наҷот диҳад.
Маҳз дар чунин давраи ҳассос, моҳи ноябри соли 1992 дар шаҳри Хуҷанд Иҷлосияи XVI Шӯрои Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон баргузор гардид. Ин иҷлосия дар таърихи давлатдории навини тоҷикон ҳамчун «Иҷлосияи сарнавиштсоз» ёд мешавад, зеро маҳз дар он ҷо Эмомалӣ Раҳмон Раиси Шӯрои Олӣ интихоб гардид. Ин лаҳза оғози марҳалаи нави сулҳу субот ва эҳёи давлатдорӣ буд. Эмомалӣ Раҳмон, ки он вақт шахси ҷавон буд, бо ҷасорат масъулияти азим наҷоти давлат ва миллатро ба дӯш гирифт. Дар суханронии нахустини худ ӯ бо қатъият гуфт: «Ман қасам ёд мекунам, ки то охирин нафас барои сулҳ, ваҳдат ва якпорчагии Тоҷикистон мубориза мебарам!» Ин суханон ба дили миллионҳо ҳамватан умед бахшид.
Баъди интихоб шудан, Эмомалӣ Раҳмон ба музокироти сулҳ шурӯъ кард. Бо сабру таҳаммул ва иродаи қавӣ ӯ тавонист тарафҳои даргирро ба сари мизи гуфтушунид биёрад. Натиҷаи ин саъйҳо имзои Созишномаи умумии истиқрори сулҳ ва ризоияти миллӣ 27 июни соли 1997 дар шаҳри Москва буд. Ин ҳуҷҷат ба ҷанги шаҳрвандӣ хотима бахшид ва давраи нави тараққиётро барои Тоҷикистон оғоз кард. Аз он вақт сар карда, Эмомалӣ Раҳмон ҳамчун Пешвои сулҳ ва ваҳдати миллӣ шинохта шуд.
Пас аз барқарор шудани сулҳ, корҳои бузурги созандагӣ оғоз ёфтанд. Дар замони роҳбарии Президенти кишвар, Тоҷикистон аз кишвари харобгашта ба давлати рӯ ба рушд табдил ёфт. Сохтори давлатӣ ва Қонуни асосии нав (Конститутсияи Ҷумҳурии Тоҷикистон) қабул гардид, артиш, мақомоти ҳифзи ҳуқуқ ва маориф барқарор шуданд, мактабҳо, беморхонаҳо, роҳҳо ва пулҳои нав бунёд гаштанд, нерӯгоҳҳои калон, аз ҷумла НБО “Сангтӯда-1”, “Сангтӯда-2” ва “Роғун” ба кор шурӯъ карданд, Тоҷикистон аз кишваре, ки норасоии барқ дошт, ба кишвари содиркунандаи нерӯи барқ табдил ёфт. Ин ҳама дастовардҳо бо роҳбарии хирадмандонаи Президенти кишвар муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ба даст омадаанд.
Ҷорӣ кардани Рӯзи Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон ҳамчун анъана ҷашни давлатӣ, рамзи эҳтиром ба хизматҳои беназири Пешвои миллат мебошад. Ин рӯз нишонаи миннатдории халқ ба роҳбари худ аст. Рӯзи Президент ба мо ёдрас мекунад, ки сулҳ, ваҳдат ва истиқлол натиҷаи заҳмати зиёд, иродаи қавӣ ва муҳаббати беандоза ба Ватан аст. Ин рӯз ҷавононро водор месозад, ки аз Пешвои худ ибрат гиранд, дар роҳи таҳкими давлат, рушди илм, фарҳанг ва иқтисодиёт саҳм гузоранд.
Имрӯз Тоҷикистон зери роҳбарии Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ – Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон роҳи устувори рушдро пеш гирифтааст. Мақсади асосӣ сохтани Тоҷикистони пешрафта, обод ва соҳибистиқлол мебошад.
Ҷашни Рӯзи Президент ин ҷашни ваҳдат, сулҳ, меҳру муҳаббат ва садоқати шаҳрвандон ба Ватан аст. Ҳар як тоҷик бояд аз ин рӯз ифтихор дошта бошад, зеро он таҷассумгари сарнавишти давлат ва миллат аст.
Зинда бод Тоҷикистони соҳибистиқлол!
Зинда бод Пешвои миллат - Эмомалӣ Раҳмон!